برداشتی از آیه «کم من فئه قلیله غلبت فئه کثیره»

رنجبر گل‌محمدی: کیفیت هر یک نفر شیعه، باید بالاتر از تمامی افراد مذاهب دیگر بالاتر باشد. گل‌محمدی با اشاره به پیروزی امروز شیعه در دنیا

و سبقتش از دیگر مذاهب اسلامی گفت: با اینکه برادارن مسلمانِ غیرشیعی همیشه در اکثریت و ده‌ها برابر شیعیان بوده‌ و هستند، با این حال غیر از یکی دو دوره مانند فتح آندُلُس و فتح ایران، که آن هم بر سر کشورگشایی بود نه توسعه اسلام ناب محمدی، در مواقع دیگر، نسبت به دشمنان اسلام موفقیتی نداشته و بلکه منفعل و سر سپرده بوده‌اند. وی با انتقاد از محمود عباس از سردمداران فلسطینی گفت: در همین انتفاضه سوم در فلسطین بسیاری از برادران مسلمان ما کشته شدند اما از بزرگانشان با این کثرت هم‌کیشان، نه صدایی، نه پیامی و نه حتی خبری در محکومیت این قتل‌عام صادر نشد. از این روست که خیال دشمنان از مذاهب غیر شیعی آسوده است. در حالی که از ترس اقلیت تشیع خواب به چشم ندارند. ایشان با استناد به آیه «كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَليلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثيرَةً بِإِذْنِ اللَّه‏» تأکید داشت که: کیفیت هر یک نفر شیعه، باید معادل تمام افراد مذاهب دیگر و بلکه بالاتر باشد. سپاه هفتاد و دو نفری امام حسین علیه‌السلام نشان می‌دهد که کیفیت مهم است نه کمیت. همچنانکه یک زن (حضرت زهرا سلام‌الله علیها) جلوی آن هم مردِ به ظاهر، ایستاد و مردانه در مسجد خطبه خواند. رنجبر گل‌محمدی، شرط قطع عضو برای زیارت امام حسین علیه‌السلام که در بازه‌ای از تاریخ جزو قوانین لازم‌الاجرای حکومتی بود، اینگونه تحلیل کرد که: هدف قانون‌گذاران از چنین شرطی، علاوه بر هراس از رونق زیارت اباعبدالله علیه‌السلام، اثبات ضعف این اقلیت شیعه در باورهایش بوده است. آن‌ها تصور می‌کردند که با چنین شرطی دیگر شیعیان به زیارت امام حسین علیه‌السلام نخواهند آمد و در این صورت ادعاهای دروغین شیعه در مورد ارادتِ شدید نسبت به اهل‌بیت علیهم‌السلام اثبات خواهد شد. اما هجمه زائران شیعه بعد از این قانون، حکایت از کیفیت تشیع آنان می‌داد. این مبلغ عاشورایی با اذعان به اینکه شیعه از ابتدا دچار مشکلات بوده و هست، عامل کیفیت‌بخش به مکتب تشیع را فرهنگ گریه بر سیدالشهدا علیه‌السلام دانسته و گفت: ساخت بیت الاحزان خط مشی‌ای بود که حضرت زهرا و حضرت امیر علیهماالسلام به شیعه دادند. اقامه مجالس اشک، امتداد بیت‌الاحزان فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها است. همچنانکه دشمنان همان موقع تاب نیاورده و بیت‌الحزان را خراب کردند، الان هم می‌خواهند ریشه این مجالس را از جا درآورند. وقتی حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها از دنیا رفتند، دشمنان خوشحال شدند که دیگر بساط روشنگری اشک تمام شد اما صبح فردای شهادت باز هم صدای گریه‌ای از خانه علی علیه‌السلام به گوش رسید. آمدند و دیدند دخترش زینب سلام‌الله‌علیها سلاح مادر به دست گرفته است. ایشان در خاتمه به نقل خاطره‌ای از پدر مرحومشان در مورد مصائب وارده بر شیعه پرداخت: حدود هشتاد سال پیش به همراه یکی از دوستان راهی سفر کربلا می‌شوند و در مسیر به دست عده‌ای از معاندین اهل‌‎بیت علیهم‌السلام می‌افتند. آن‌ها این دو زائر را به داخل آب‌انباری مسقف داخل آب می‌اندازند که تنها سرشان از آب بیرون بوده است و تا ده روز خارج نمی‌کنند و در تمام این ده روز گه‌گاه، اندک‌لقمه‌نانی، روی آب می‌گذاشتند و به این دو نفر می دادند تا از دنیا نرفته و زجر بکشند. بعد از ده روز که از آب خارج می‌کنند، تمام پوستشان از کاغذ هم نازک‌تر شده بود که با اندک‌اشاره‌ای از بدن جدا می‌شد. اما آن‌ها با تَرکه‌ی درخت انجیر، چنان بر بدن این دو می‌زدند که تکه‌های بزرگ پوست بدنشان یک‌جا متلاشی می‌شده است. کاروانی از شیعیان حیدرآبادِ پاکستان که از آنجا می‌گذشتند، این وضعیت را که می‌بینند پولی به آن معاندین داده و این دو زائر حسینی را نجات می‌دهند. وی گفت: بعدها وقتی پدرمان در سنین پیری از دنیا رفتند، به هنگام غسل هنوز اثر آن ترکه‌ها در تمام بدنش دیده می‌شد. و بعد وارد ذکر مصیبت شدند... پس از ایشان، حاج علی آیینه‌چی ذکر مصیبت حضرت زهرا سلام‌الله علیها ادامه دادند. از نکات حائز اهمیت روضه ایشان این بود که گفتند: یک مداح در مقامی نیست که تصور کند با برخی فنون روضه‌خوانی، می‌تواند بازار گریه در مجالس حضرت زهرا و فرزندانشان علیهم‌السلام را گرم کند، چون خدا بازار این خانواده را گرم کرده است. همچنین حاج آقای آیینه‌چی در این مجلس جای خود را به یکی از مداحان خوب و جوان منطقه داده و خودشان مودبانه پای منبر نشستند و گریستند."

Please publish modules in offcanvas position.